Chilireis Annelies & Alexander













Start

Deze website staat in het teken van onze reis naar Chili!
Anne en Alex
Op deze openingspagina is algemene informatie te vinden over Chili.  Onder de knop: 'Reisschema' is de reisroute zoals wij deze afleggen te vinden in een tijdschema en routekaartje. Onder de knop: 'Logboek' zijn onze belevenissen te vinden. Onder de knop 'Foto's' zijn regelmatig recente kiekjes te vinden  (afhankeijk van de beschikbaarheid van internet tijdens onze reis). Tenslotte zijn er nog een aantal leuke links te vinden onder de knop: 'Divers'. Reageren? Dat kan via de knop 'Contact'.  

Veel plezier met deze site! Groetjes van Annelies en Alexander!

Algemeen
foto1Chili bezit door zijn geografische ligging en zijn extreme lengte van 4.330 kilometer (uitgezonderd Antartica) een grote verscheidenheid aan landschappen en klimaten. Het lange smalle land (gemiddelde breedte slechts 188 km) tussen het Andesgebergte en de Pacifische Oceaan is ongeveer 21 keer zo groot als Nederland en omvat een deel van Antarctica en meer dan 5800 eilanden en eilandjes. In het noorden ligt de extreem droge Atacama Woestijn, in het midden de vruchtbare valleien, de groene bossen en donkerblauwe meren. Verder naar het zuiden vindt men koude regenwouden, steppen en hoogvlakten met een onaflaatbare wind, steile bergwanden, prachtige fjorden en gletsjers. De gehele oostelijke grens wordt gevormd door de met sneeuw bedekte vulkanen van de Andes met toppen tot 7000 meter hoogte.
Voor de avontuurlijk ingestelde toerist is Chili een waar paradijs. Men kan wandelen, trekken, bergbeklimmen, paardrijden, (wind)surfen, kajakken, raften, skiën, vissen etc. Maar ook voor de liefhebber van zon en zee en de toerist met archeologische en historische belangstelling is er in Chili genoeg te beleven

Het Noorden
Het Noorden van Chili wordt gedomineerd door de Atacamawoestijn (Desierto de Atacama). Dit steppegebied is één van de droogste woestijnen ter wereld, maar de grond bevat hier grote rijkdommen zoals koper, salpeter, zilver en zout. De kustwateren zijn er zeer visrijk. Naast de havensteden aan de kust, waar men van strand en zee kan genieten, biedt het noorden veel spannende reisdoelen. Zo zijn er afdrukken van dinosaurussporen te zien en 8000 jaar oude mummies. Een vreemd gevoel bekruipt je in de goed bewaarde spookstadjes zoals Humberstone of Chacabuco; overblijfselen van de bloeitijd van de salpetermijnen. Men kan ook de grootste open mijn ter wereld in Chuquicamata bezoeken, waar Chili's belangrijkste exportproduct koper gedolven wordt.

In het noordelijkste puntje, tegen Bolivia aan, ligt het nationale park Lauca op meer dan 4000 meter hoogte. In dit prachtige stukje Andes vindt u één van de oudste kerkjes van Chili (Parinacota) met interesante muurschilderingen. Verder is de natuur overweldigend: de besneeuwde vulkanen, die net als de helder blauwe hemel weerspiegeld worden in donkere meren. Er omheen lopen lama's en alpaca's: de belangrijkste inkomstenbron van de weinige bewoners van het gebied. Ook komt men de wilde soorten tegen zoals de prachtige vicuña's en de guanaco's. Er zijn vizcacha's (familie van de chinchilla), poema's, huemules (hert), vossen, stinkdieren en gordeldieren. Ook vogelliefhebbers kunnen hun hart ophalen: er zijn meer dan 120 soorten te vinden, vooral rond Lago Chungará, een van de hoogste meren in de wereld op 4.500 meter. Er zijn zelfs 3 verschillende flamingosoorten! Opvallend is de ñandú, een kleine struisvogel die je op de graslanden tegenkomt. En dan de overal in de Andes aanwezige roofvogels zoals natuurlijk de condor, die een vleugelspanwijdte heeft van 3 meter en wel 60 jaar kan worden.

De Centrale Vallei
Deze strekt zich uit tussen de rivieren Aconcagua net boven Santiago en de BioBío. De meerderheid van de bevolking woont in deze streek en hier bevinden zich de belangrijkste steden die de kern vormen van de industriële, commerciële en financiële activiteiten van Chili (Santiago (foto), Valparaíso, Viña del Mar en Concepción). De vruchtbare dalen met warme zomers, milde herfsten, regenachtige winters en zonnige lentes, vormen de steunpilaar van de Chileense landbouw. Fruitbomen, akkers vol groenten en graan vormen het landschap met de altijd aanwezige grootse Andes aan de horizon. Hier wordt ook de befaamde Chileense wijn geproduceerd. 

In wijnvalleien Valle del Maule, Valle del Maipo, Valle del Aconcagua, Valle del Colchagua en Valle del Cachapoal zijn wijnroutes opgezet en kunnen inmiddels ook in Nederland bekende wijnhuizen bezocht worden, zoals Concha y Toro, Santa Rita, Undurraga en nog vele anderen. De meesten zijn vanuit de hoofdstad Santiago makkelijk te bereiken.
Maar deze stad miljoenenstad heeft natuurlijk nog meer te bieden. Wat dacht u van een avontuurlijke lunch op de mooie vismarkt? Of het beklimmen van de heuvels San Cristóbal met de kabelbaan of Santa Lucía voor een mooi uitzicht op de stad? Prachtige musea tonen kunst en geschiedenis van het Zuidamerikaanse continent, zoals het Museum van Fijne Kunsten en het museum van Pre-Colombiaanse Kunst. Ook is het erg leuk op de verschillende artesanía-marktjes naar souvenirtjes te
snuffelen.
 
In de directe omgeving is genoeg te zien en te doen. Je kunt in het chileense winterseizoen skieën op een uurtje afstand van de stad. De ski-oorden in Chili zijn modern en worden door Chilenen en Argentijnen graag bezocht. Aan de kust is één van de bijzondere huizen van de beroemde dichter en Nobelprijswinnaar Pablo Neruda te bezichtigen. In de oostelijk gelegen Andes kun je een thermaal bad nemen, en vanuit het warme water het ruige berglandschap bewonderen.

Valparaíso, op 117 kilometer ten westen van de hoofdstad, is de belangrijkste haven van het land. De heuvels, volgebouwd met grote en kleine vaak houten en gekleurde huizen, de liften en de ontelbare trappen maken het een van de meest schilderachtige plaatsen van Chili. Nabij ligt Viña del Mar, de "Tuinstad" genaamd vanwege zijn schoonheid en aantrekkelijkheid en de bekendste badplaats van het land. Meer naar het zuiden vormen het vriendelijke stadje Concepción en de havenstad Talcahuano het derde stedelijk centrum van het land.

Het Zuiden
De op 673 kilometer van Santiago gelegen stad Temuco is de toegangspoort tot dit gebied. Het is de Araucanía, waar de inheemse Mapuche-cultuur al eeuwen haar tradities en gebruiken handhaaft en beroemd is om haar zilversmeedkunst. Opvallend zijn ook de namen in het gebied die uit de taal van de Mapuche mapudungun stammen, zoals de nationale parken Conguillo, Malalcahuello en Huerquehue. Het prachtig groene Merengebied (Región de Los Lagos) tussen Temuco en Puerto Montt is een aaneenschakeling van eeuwenoude bossen, vulkanen, meren, thermale baden en rivieren, die een groot aantal mogelijkheden bieden om de vakantiedagen door te brengen. Men kan er wandelen, trekken bergbeklimmen, zonnen en zwemmen, paardrijden, (wind)surfen, kajakken, raften, skiën etc.

Een goed voorbeeld van de overweldigende natuurschoonheid is de Salto de Petrohué, een smaragdgroene reeks watervallen die tussen zwarte basalt-rotsen schuimend opspatten. Wandelend in de omgeving kom je mooie groene en blauwe meren tegen en kronkelende stroompjes, verborgen in de bossen. Gesierd wordt alles door de Copihue, de nationale klokvormige bloem die wit, rood of roze kan zijn. Opvallend in het Merengebied is ook de aanwezigheid van de Duitse immigranten, die hier sinds eind 19e eeuw leven. Zelfs de Chilenen van Spaanse origine maken thuis wel eens een echte Apfelkuchen. De groene weiden met koeien en de huizen in Duitse stijl doen af en toe erg Europees aan.

Naar het uiterste zuiden toe breekt de kust van Chili in honderden eilanden, zeearmen, fjorden, gletsjers en bergen met eeuwige sneeuw. Het klimaat is koel en nat. De Zuidelijke Hoofdweg (Carretera Austral) loopt elfhonderd kilometer over de strook vasteland. Veerdiensten verbinden de dunbevolkte grote en kleine eilanden met elkaar. Olie- en gaswinning, steenkoolmijnbouw, schapenhouderij en visserij vormen de basis van de economie van deze streek, die bekend is als Patagonië.

Bekendste trekpleister in deze regio is het nationale park Torres del Paine. Hier kan men van de ongerepte Andes-natuur genieten: steppe, gletsjers, prachtige meren en wouden. Uiteraard is dit een zeer geschikte plek voor het spotten van wildlife, zoals meer dan 100 soorten vogels, poema's, vicuña's, guanaco's en condors. Je kunt prachtige wandelingen maken en de "Torres" beklimmen, maar ook per auto is het park te bezichtigen.
Onderdak is er in verschillende categorieën, van camping tot luxe 5-sterrenhotel. In de uiterste zuidelijk van Chili ligt de vriendelijke koloniale stad Punta Arenas, de belangrijkste uitvalsbasis voor expedities naar het Zuidpoolgebied, waar je heerlijk vis en verse centolla (krab) eten.

Antarctica
Chili eindigt in Antarctica, het ecologisch bastion van de mensheid. Dit land van ijs, wind en zeer lage temperaturen bewaart 80 procent van de zoetwaterreserve van de planeet. Het Chileens Antarctisch Territorium -dat in 1940 is vastgelegd- strekt zich uit tot de Zuidpool en tussen de 53e en 90 lengtegraad. Korstmossen en mossen vormen de schaarse Antarctische flora. De inheemse fauna is daarentegen gevarieerd: walvissen, zeeolifanten, robben, zeehonden, pinguïns en de Antarctische duif. In Chili leven negen van de 18 soorten pinguïns die op de wereld voorkomen. De Humboldtpinguïn leeft langs de kust van Arica tot Chiloé; de Konings- Adélie- en Keizerspinguïn leven op Antarctica.

De Eilanden
Het mysterieuze Paaseiland (ofwel Rapa Nui) ligt midden in de Stille Oceaan, op 3700 kilometer van Chileense kust en 4000 kilometer van Tahiti. Het werd op Eerste Paasdag 1722 door de Nederlander Jacobs Roggeveen ontdekt. De oorspronkelijke naam is in de taal van de inheemse bevolking "Te Pito ó Te Henua", de Navel van de Wereld. Sinds 1888 maakt het deel uit van chileens grondbezit. De bestaansbronnen zijn visserij, landbouw en toerisme. Het is nog steeds een raadsel hoe de Paaseilanders erin zijn geslaagd om de wereldberoemde moais, tot 23 meter hoge en 60 ton zware stenen reuzen, over hun eiland te verplaatsen. Het is een waar openluchtmuseum tussen de goene heuvels en uitgedoofde vulkanen. De ongeveer 3000 Rapanui's (Paaseilanders) zijn van polynesische origine en leggen nadruk op behoud van hun identiteit dmv bijzondere culturele festivals.

Niet minder legendarisch is de Juan Fernández-archipel die op zo'n 600 kilometer van de Chileense kust ligt. Vier jaar lang duurde de overlevingsstrijd van de zeeman Alexander Selkirk, die Daniel Defoe inspireerde tot zijn beroemde roman Robinson Crusoe. In 1977 werd de dunbevolkte archipel door UNESCO uitgeroepen tot Biosfeerreservaat vanwege het unieke ecosysteem en de dier- en plantensoorten die nergens anders in de wereld voorkomen. Voor de toerist is alleen het Robinson Crusoe-eiland toegankelijk, de andere twee eilanden zijn onbewoond en beschermd. Bijzonder in dit gebied is de Juan Fernandez-kolibri, het kleinste vogeltje ter wereld. Tevens specifiek voor het eiland is de Juan Fernandez-kreeft, die meer dan een meter lang kan worden. Ook zijn er zeehonden en kan er gedoken worden langs de kust in een warme zeestroom.

Het eiland Chiloé is bekend om haar bijzondere architectuur. Er zijn paalwoningen en huizen en kerken die met houten "dakpannen" zijn geconstrueerd en vaak in vrolijke, bijna caribische kleuren zijn geverfd. Het grote eiland wordt bewoond door afstammelingen van oude Indiaanse culturen als de huilliches en chono's. Eeuwenoude tradities leven naast het katholieke geloof voort en figuren uit sagen en legendes spelen een belangrijke rol in het leven van de eilandbewoners, zoals "La Pincoya", de godin van de vruchtbaarheid van zeeën en stranden, en "El Trauco", een lelijke faun die in de bossen woont, mannen aanvalt en vrouwen verleidt.

Op Chiloé leeft een diertje dat verder nergens op aarde voorkomt: de pudú (Pudu puda). Het is een dwerghert dat nauwelijks groter dan 40 centimeter wordt en maximaal tien kilo weegt. Het wordt beschermd in reservaten en natuurgebieden. Je treft het soms ook in andere zuidelijke delen van Chili, net als het beschermde Andeshert, dat je terugvindt in het wapen van Chili samen met de condor.

Flora en Fauna
Het Nationaal Systeem van Beschermde Bosgebieden (Snaspe) bestaat uit 30 nationale parken, 40 nationale natuurreservaten en elf natuurmonumenten. Samen beslaan deze in totaal 13,8 miljoen hectare, 18 procent van het Chileense grondgebied. Ongeveer 58 procent van de Chileense flora is inheems, zoals de vijf soorten bomen (araucaria, de lariks, de noordelijke en zuidelijke eik en de queule) zijn tot natuurmonumenten verklaard. De araucaria araucana, die alleen in Chili en Argentinië voorkomt, kan tot duizend jaar oud worden. De stam kan een hoogte van 50 meter bereiken. Hij bloeit in augustus en geeft pijnappelpitten als vrucht.

In Chili leven zo'n 680 soorten landdieren, zoetwaterdieren, amfibieën, reptielen, vogels en zoogdieren die zich hebben kunnen aanpassen aan de verschillende klimaten. Zo vindt men in Chili van het noorden tot het zuiden verschillende soorten flamingo's, waarvan één soort uniek is. Dit schuwe dier is veel te zien aan de rand van zoutmeren, waar het met zijn snavel voedsel uit het water zeeft. Het Andesgebergte is de enige plaats in de wereld waar alle vier soorten der kameelachtigen voorkomen: de guanaco en de vicuña, die in het wild leven en in parken en reservaten beschermd worden, en de alpaca en de llama, die gedomesticeerd zijn.

Indigenas - Inheemse volkeren
De eerste inwoners van het land dateren van 9000 jaar voor Christus. Zo oud zijn de mummies van Chinchorro, een fascinerend overblijfsel van het oudste mumificeringsproces bekend op het Amerikaanse continent. Ook bijzonder interessant in de Atacama Regio zijn de (gedeeltelijk gerestaureerde) petrogliefen. Dit zijn inmense figuren van mensen en dieren tegen berghellingen aan, vergelijkbaar met Nazca-lijnen in het zuiden van Peru.
Tot het einde van de 15e eeuw overheersten de Inca's de locale Indiaanse stammen op het tegenwoordige Chileense grondgebied. Deze trokken zich door intern verval van het inmense rijk echter terug uit Chili.

Er waren verscheidene Indiaanse beschavingen: in de dorre woestijn leefden de Aymara's (foto links), Molle, Atacameño's en Diaguita's, aan de kust de Chango's, en in het zuiden de Picunches, Huilliches (of: Veliches), Tehuelches, Chono's en Mapuches. Op Vuureiland trof men de jagerstam Selknam (of:Ona's) aan.

In het noorden, in ravijnen en oases in de Atacamawoestijn leefden de Atacameño's. Ze verbouwden op terrassen en bewerkten stoffen en weefsels. Ze leefden in kleine dorpen - pucará's genaamd - die op goed verdedigbare plaatsen waren gebouwd. Meer naar het zuiden leefden de diaguita´s. Hun aardewerk was zeer verfijnd: kommen en kruikenwaren met geometrische figuren versierd en worden tot op heden nog gebruikt.

Het Mapuche-volk (foto rechts) is bekend om haar langdurige succesvolle verzet tegen de conquistadores. Bij het begin van de verovering door de Spanjaarden waren de Mapuches net begonnen met het bedrijven van landbouw. Maar ze waren vooral afhankelijk van het verzamelen van planten, de visvangst en de jacht. Ze woonden in ruca´s: huizen die waren gebouwd van stokken en takken. Polygamie was geaccepteerd. De verschillende stammen van de Mapuches voerden voortdurend strijd met elkaar ontwikkelden zo krijgsgebruiken die ze later toepasten tegen de Spanjaarden. Hun belangrijkste wapens waren lansen, pijl en boog en vangslingers.
Tegenwoordig leven verspreid door het hele land nog diverse inheemse volkeren (indígenas of etnias). In het noorden vindt men ongeveer 35.000 Aymara's en 4.000 Atacameño's. In de centrale vallei en het zuiden leven ongeveer een miljoen Mapuches, en op de eilanden in het uiterste zuiden leven kleine groepen Alacalufe's en Yagana's. De gebruiken en het culturele erfgoed van de inheemse volkeren worden door de Inheemsenwet van 23 september 1993 beschermd.

Geschiedenis van het hedendaagse Chili
In 1492 ontdekte Christoffel Columbus Amerika. Gedurende 50 jaar trekken de Spaanse veroveraars het continent door en in 1536 kwam Diego de Almagro in het gebied van het huidige Chili. In 1541 werd door Pedro de Valdivia de stad Santiago gesticht en begon de kolonisatie van het gebied. Onder de Spaanse heerschappij werden de essentiële elementen van de huidige Chileense maatschappij, economie en cultuur vastgelegd. Na drie eeuwen van het koloniale bewind werd in 1810 de onafhankelijheid uitgeroepen. De agrarische economie veranderde in een kapitalistische, gebaseerd op de exploitatie van mijnen, handel en banken. In de tweede helft van de 19e eeuw bereikte het land een ongekende welvaart. Europese ideeën en de liberale leer brachten maatschappelijke veranderingen. Ook brachten de salpeter- en kopermijnen in de Atacama woestijn, verworven in de Pacifische Oorlog (1879 - 1883) tegen Peru en Bolivia, meer welvaart.

Tijdens de revolutie van 1891 overwinnen de liberale stroming en het parlementaire systeem. In de eerste decenia van 20e eeuw ondervindt Chili een ernstige sociale en politieke crisis die de weg opent voor de opkomst van de middenklasse. In 1925 wordt de presidentiële macht hersteld en de scheiding van Kerk en Staat vastgelegd. Er volgt een periode van politieke en economische stabiliteit en het land blijkt een solide democratie, tot op 11 september 1973 de strijdkrachten onder leiding van generaal Augusto Pinochet, een staatsgreep plegen en de socialistische regering van president Salvador Allende afzetten. Na vijftien jaar militair regime, in oktober 1988, door middel van een referendum, verwierpen de Chilenen een verlenging van het bewind van Augusto Pinochet, en begon de overgang naar de democratie. Een jaar later, bij de presidentsverkiezingen van 1989, kozen de Chilenen een nieuwe President, Patricio Aylwin Azócar. Vier jaar later aanvaardde Eduardo Frei Ruiz-Tagle zijn presidentsambt. De huidige president Ricardo Lagos Escobar is op 16 januari 2000 gekozen.

De mensen van Chili

De basis van het Chileense volk en zijn cultuur was de vermenging van de Spanjaarden met inheemse groepen, vooral met de Mapuche´s. Daarbij kwam de invloed van immigranten, met name Europeanen (fransen, engelsen en duitsers). Naast de Spaanse invloed oefende het Franse model grote aantrekkingskracht uit. Het was vooral zichtbaar in de intellectuele denkwijze en in de kunstwerken, en tevens in de levenswijze van de hoge klasse. Aan het einde van de 20e eeuw overheerst ook in Chili de noord-amerikaanse invloed op het gebied van mode tot fastfood en "shopping malls". Vooral in de grote steden is deze mengeling van europese en noord-amerikaanse sfeer duidelijk zichtbaar.
In de Zuidamerikaanse cultuur is het machismo een veelvoorkomend verschijnsel. Echter is het in Chili niet ongewoon dat de vrouw buitenshuis werkt. De helft van de Chileense bevolking bestaat uit vrouwen, die bijna 30% van de beroepsbevolking van het land uitmaken. In 1990 werd de Nationale Dienst voor de Vrouw (Servicio Nationaal de la Mujer, Sernam) opgericht. Haar taak is de vrouw te oriënteren ten opzichte van haar rechten en plichten, en integreren op de arbeidsmarkt. De directrice van Sernam bezit de rang van minister en neemt deel aan het Kabinet.

Cultuur
De Chileense cultuur is zoals gezegd een product van de vermenging tussen inheemsen en Europeanen. Chili heeft altijd open gestaan voor invloeden uit het buitenland. Het land heeft grote namen voortgebracht in de literaire wereld, zoals Vicente Huidobro, de stichter van het "creationisme". Gabriela Mistral en Pablo Neruda (foto) hebben beide de Nobelprijs voor Literatuur gekregen (respectievelijk in 1945 en 1971). Een opvallend figuur is Nicanor Parra, de schepper van de "anti-poëzie". De schilders Roberto Matta en Claudio Bravo, en de musici Claudio Arrau en Roberto Bravo nemen in de tegenwoordige Chileense kunsten een vooraanstaande plaats in.

Folklore
Chili biedt een interessante mengeling van inheemse, spaanse en europese culturen, die af te lezen is aan hun handwerkproducten, muziek, traditionele dansen, klederdracht en keuken. Deze erfenis is de basis van de nationale folklore. Pomaire, Doñihue, Quinchamalí, Rarí, Combarbalá en La Ligua zijn enkele van de dorpen die vrijwel uitsluitend van ambachtswerk leven. De gitaar was ongetwijfeld de meest populaire bijdrage van de Spanjaarden. Violeta Parra (1917-1967) was een echte vertegenwoordigster van de Chileense folklore. Deze componiste, verzamelaarster van oude volksmuziek, dichteres en ambachtsvrouw is een blijvende bron van inspiratie voor nieuwe generaties van pop- en klassieke musici. Onder de oudste dansen van Chili zijn de ceremoniële groeps- dansen, en de rituele dansen waarin een dier wordt geïmiteerd. Sommige dansen uit het noorden zijn om de Heilige Maagd te danken en te eren.

De cueca is de nationale dans. Dit is van oorsprong een boerendans en ontstond volgen sommigen uit opstand tegen de Spaanse Kroon. De man en de vrouw dansen terwijl ze met doeken zwaaien, op het geluid van het gezang en instrumenten zoals gitaar, harp en accordeon. De dans stelt de hofmakerij van een paartje voor of een huaso die in een kraal een merrie met een lasso probeert te vangen. Huaso is de benaming voor de boeren in de centrale regio. Hun zuidspaanse erfenis blijkt uit hun kleding met een kort getailleerd jasje een gestreepte broek, een breedgerande hoed, zwarte lederen laarzen en sporen, en een veelkleurige poncho (cape). Zelfs nu de moderne machinerie in de landbouw is binnengedrongen, leven op het Chileense platteland gebruiken voort zoals de rodeo en het dorsen met paarden om kaf en koren te scheiden. Het belangrijkste feest in het Grote Noorden wordt gevierd in het dorpje La Tirana. Elk jaar tussen 12 en 18 juli komen hier zo'n 40.000 mensen om de Virgen del Carmen, de patroonheilige van Chili, te eren met zang en dans, die gekenmerkt worden door de vaardigheid van de dansers en hun kleurrijke kostuums en maskers.

Typische keuken
De Chileense keuken profiteert van wat de aarde en de zee opleveren. Maïs, dat in Chili bekend staat als choclo, is een essentieel ingrediënt van verschillende typische gerechten. Pastel de choclo is een heerlijke ovenschotel met maïs, gehakt en olijven. Het is het meest karakteristieke gerecht. De nationale 'snack' is de empanada: vlees met ui en olijven in stevig deeg uit de oven. De empanada kan ook met kaas of schaaldieren gevuld worden.
Curanto is een typisch gerecht op Chiloé. Het wordt al meer dan duizend jaar op dezelfde manier bereid. Op vuur verwarmde stenen worden in een kuil in de grond gelegd, met daarop schaaldieren, vis, kip, worst en aardappels. Dit wordt afgedekt en gaart zo vanzelf.

In Chili kent men een grote variëteit aan vis en schaaldieren: van gegrilde tonijn en ombervis tot gebakken paling en caldillo (dikke soep), mariscales (kleine schaaldieren), jaivas rellenas (gevulde krab), chupe de lapas (stamppot) en erizos (zee-egels). Probeert u eens de verse zalm in één van de kleine knusse houten restaurantjes aan de haven van Puerto Montt! Uiteraard met een heerlijk glas witte Chileense wijn die men, evenals de vis, tegen zeer vriendelijke prijzen genieten kan.

Mote (een soort gort) met huesillos (gedroogde perziken) is het belangrijkste nagerecht. Daarnaast is er natuurlijk een grote verscheidenheid aan fruit: chirimoya's, papaya's, lúcuma's, aardbeien, frambozen, kiwi's, watermeloenen. Velen daarvan worden gebruikt om jam te maken. Taarten en gebak bevatten meestal manjar (ook dulce de leche genoemd): dit is een crèmige caramelsubstantie, verkregen door het koken van gezoete gecondenseerde melk. Brazo de reina, empolvados en torta de mil hojas zijn enkele nationale zoete specialiteiten. Aan te raden zijn ook de heerlijke soorten schepijs, bijvoorbeeld met manjar, lúcuma (romig vruchtenijs) of suspiro limeño met citroen en merengue-schuim.

Chileense wijn
Chili produceert uitstekende stevige en aromatische wijnen. Er zijn drie grote wijngebieden rond en ten zuiden van Santiago: het Aconcagua-gebied, het Centrale Vallei-gebied en de Zuidelijke Regio. Deze gebieden worden alle drie onderverdeeld in deelgebieden en zones. De Chileense wijnen behoren tot de meest biologisch en ecologisch verantwoorde ter wereld. Er zijn maar heel weinig wijnstreken in de wereld waar zulke ideale omstandigheden worden aangetroffen.
Vanwege de droge zomers hebben wijnen uit Chili zelden te kampen met meeldauw of andere ziektes. Geografische grenzen als de Atacama-woestijn in het noorden, het antarctische ijs in het zuiden, de bergen van de Andes in het oosten en de Grote Oceaan in het westen hebben het land altijd beschermd tegen de komst van phylloxera of andere bladluizen. Door de afwezigheid van deze gevaren hoeven Chileense producenten hun wijnen slechts minimaal te beschermen, zodat ze hun werk kunnen doen in de meest natuurlijke omstandigheden.
Het gebruik van moderne wijnbouwtechnologie heeft verder bijgedragen aan deze internationale reputatie van toonaangevend wijnproducerend land. De meest voorkomende wijnen zijn cabernet-sauvignon, merlot, chardonnay en sauvignon blanc. Een aanrader is de typisch chileense druif carménère. Als het tijd is voor het aperitief wordt meestal een pisco sour gedronken, een verfrissende cocktail van pisco (brandewijn van druiven) met citroensap en suiker. Op nationale feesten wordt druivensap of sap van gegiste appel gedronken: chicha.


Bron: Ambassade van Chili in Nederland.